Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

" Καλοκαιράκι "

" Καλοκαιράκι " δυο ποτηρακια τσιπουρο κι ενας μεζες μοιραστηκαν μεσα στο ιδιο πιατο δυο χερια σμιξανε μαζι και οι ματιες και τσουγκρισαν να βρουνε ασπρο πατο δυο βλεμματα ζεστα και δυο καρδιες καθίσανε στο ιδιο ταβερνακι χαμενες αραγε σε καποιες Κυριακες η μηπως στη φωνη του Τσαουσακη ; δυο ανασες παλεψαν να βρουν το νικητη σ`ενα κρεβατι που`ταν παντα νοικιαζομενο ενα απ`αυτα, που αν το καλοσκεφτεις περαστικος εισαι και παει για τον επομενο δύο ζωες τραβηξανε το δρομο τους αφου δε βρηκαν κατι για να τις ενωνει αγαπη ψευτρα, δανεικη, μπορει και καλπικη παλια κλωστη, που δε χωραει στο βελονι..

" έ μ α θ α "

" έ μ α θ α " έμαθα να συγχωρώ, μα έμαθα και να θυμάμαι περασμένα ναι, αλλά όχι ξεχασμένα και δεν έχει να κάνει με χαρακτήρα με νόμους της ζωής έχει να κάνει αυτός που σε πίκρανε με συμπεριφορές δεν θα διστάσει να το ξανακάνει γι αυτό που λες έμαθα να συγχωρώ, μα έμαθα και να θυμάμαι κι όμως, έρχονται κάποιες ώρες που νοιώθω τύψεις η εκδίκηση της συνείδησης θα φταίει λέω τώρα..

" σήματα καπνού "

" σήματα καπνού " θλιμμένες παρέες, νιφάδες χιονιού τραπέζια με αγόρια στο χάζι και δίπλα κοπέλες δοσμένες αλλού κοιτάζουνε ποιος τις κοιτάζει γλυκόπικρες πέφτουν εικόνες θαμπές τα μπαρ ξενυχτάν με μανία και συ δεν γνωρίζεις πως ήταν το χτες ούτ`έχεις γευτεί αγωνία μα πάντα τα άσματα στη διαπασών να κάτι που δεν έχει αλλάξει και ψάχνεις στο αθόρυβο των κινητών η νύχτα σου πως θα περάσει παγίδα και χάθηκες μέσ`τα στενά μιας νέας ζωής μονοπάτια της ύλης κι αν κέρδισες κάποια αγαθά δεν λεν να χορτάσουν τα μάτια θλιμμένες παρέες, νιφάδες χιονιού δε σμίγουν οι άνθρωποι φίλε με σήματα πάλι, σαν τότε, καπνού αν θες την αγάπη σου στείλε..

" π α ρ ά κ λ η σ η "

" π α ρ ά κ λ η σ η " σ`εσάς απευθύνομαι, που ψάχνετε ολημερίς μέσα σε "ό τι απέμεινε", φορώντας τα κοστούμια σας, ως είθισται σ`αυτούς που πάνε σε δεξίωση, χρωματίζοντας με αξιοπρέπεια, μια "αξιοπρέπεια" που πνέει τα λοίσθια σκοτώνοντας το θάνατο στη γέννηση του, πάντα με την ελπίδα να βρείτε κάτι να φάτε, ό τι απόμεινε από την χορτασιά ή τη συμπόνια των υπολοίπων.......... αν λοιπόν, μέσα στην προσπάθεια, βρείτε έστω και "ένα γέλιο", κρατείστε και σ`εμένα την μερίδα μου υπόσχομαι να το τιμήσω μια και γέλιο έχω χρόνια ν`αρτηθώ μια και γέλιο έχει χρόνια να μ`αγγίξει..........

" σαν μπιμπελό "

" σαν μπιμπελό " σώπασα δια παντός και μέσα στις γιορτές και μέσα στις ντροπές και μέσα στα τραγούδια απόθεσε με μπιμπελό στο λαβομάνο το παλιό -ίσως εκεί και να χωρώ- δίπλα σε κάρτες με ευχές και με λουλούδια σώπασα δια παντός σαν ουρανός που στέρεψε να βρέχει σαν αετός που πια φωλιά δεν έχει σαν τη σκιά που ψάχνει αφεντικό σαν κάποιον που του πήρανε όλο το μερτικό δεν έχει νόημα να μιλώ η να γυρνώ την πλάτη με σημαδεύεις στα τυφλά με έμαθες να μη γελώ και να ξοδεύω κουτουρού στο φαγητό τ`αλάτι.. σώπασα δια παντός και μέσα στις γιορτές και μέσα στις ντροπές και μέσα στα τραγούδια απόθεσε με μπιμπελό στο λαβομάνο το παλιό -ίσως εκεί και να χωρώ- δίπλα σε κάρτες με ευχές και με λουλούδια σώπασα δια παντός σαν ουρανός που στέρεψε να βρέχει σαν αετός που πια φωλιά δεν έχει σαν τη σκιά που ψάχνει αφεντικό σαν κάποιον που του πήρανε όλο το μερτικό δεν έχει νόημα να μιλώ η να γυρνώ την πλάτη με σημαδεύεις στα τυφλά με έμαθες να μη γελώ και να ξοδεύω κουτουρού στο φαγητό τ`αλάτι..

" βουβή κραυγή "

" βουβή κραυγή " ξεσπά η κραυγή με παντομίμα λες κι είναι πρίμα μπαλαρίνα ξεσπά η κραυγή και κυριεύει μ`άναρθρο λόγο, που θεριεύει πηδά η κραυγή από τα σπλάχνα και δεν ακούγεται ούτε άχνα μιλά για τ`άδικο, που λέμε ψέγει τον πόνο μας και κλαίμε ξεσπά η κραυγή και ξεσπαθώνει ποιο τίμημα άραγε πληρώνει ; από ψυχή που δεν αντέχει για ένα αύριο, που δεν έχει βουβή κραυγή σαν πεπρωμένο ίδια μ`αγρίμι λαβωμένο πονά, μα βγαίνει κι ας κομπιάζει δεν το αντέχει να λουφάζει κι εσύ τα βάζεις με τους νόμους παίζεις με κλέφτες κι αστυνόμους μάταια κραυγάζεις, είσαι αλήτης "κραυγόδικος" και τρωγλοδύτης

" πως , άλλωστε "

" πως , άλλωστε " πως να γράψω για έρωτα ; πάνε τόσα χρόνια άλλωστε λησμόνησα η αίσθηση με εγκατέλειψε από την όσφρηση αρχικά κι όλα τα σύμφωνα συνωμότησαν να μου χαλάσουν την ομορφιά εκεί που οι λέξεις κάνανε την δική τους ανταρσία ύστερα έχασα την όραση και η ακοή που απόμεινε δε με λυπάται όλο τραυλούς ψιθύρους μου φέρνει δώρο πως να γράψω για έρωτα ; για μάτια που δεν γνώρισα για χείλια που δεν γεύτηκα για οργασμούς μοναχικούς και κούφιους επιλογές στο λάθος πάντα να στοχεύουν εκφάνσεις με φωνήεντα που πνίγηκαν στο στόμα..